Bu yaz Bodrum’da her şey daha ağır akar, ama ben yine de kendimi tutamam. Bitez sahilinde akşamüstünün nemli kokusu hâlâ tenimdeyken telefonum titrer, Cumhuriyet Caddesi’nden geçen bir arabanın farları odama sızar. O an anlarım; biri, gece yarısı, biraz yalnız, biraz da cesur, yine yazmış.
Parfümümü, tenime sinmiş portakal ve tuz karışımını hiç değiştirmem. Kapıyı açtığımda ışık loş, klima hafif ses verir ve ben sadece bir gülümsemeyle, yavaş adımlarla yaklaştığımda artık ne Bodrum Kalesi’nin ışıkları ne de dışarıdaki müzik kalır aklımda. Sadece o an, sadece biz. Sonra sabah yine aynı deniz, aynı rüzgâr; ama aramızdaki sıcaklık bir gece daha kalır tenimizde.
Comments